Filmem fascynowałam się od małego. Oglądając go cytowałam dialogi, aż w końcu zostałam zapytana ``po co to oglądamy, skoro znamy tekst na pamieć?''. No własnie. Moim zdaniem ta historia nigdy się nie znudzi. Gdy będziemy starsi, zapamiętamy ja jako jedna z najlepszych książek naszych czasów. Wydaje mi się, ze może wyjść wiele powieści, ale nic nie pobije tej serii.
Harry po spędzeniu roku w szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, pokonaniu Lorda Voldemorta i zdobyciu Pucharu Domów dla Gryfiindoru wraca do mieszkania swojego wujostwa. Ci wciąż źle go traktują, a on sam czuje się samotny oraz tęskni za szkoła, przyjaciółmi i gra w quidditcha.
Jednak w głębi ducha cieszy się wiedząc prawdę o tym kim jest, jak zginęli jego rodzice i czując że Hogwart jest jego prawdziwym domem. Na dodatek zdobył kolegów, których nigdy nie miał.
Pewnego dnia, gdy Harry zostaje zamknięty w swoim pokoju, na łózko zastaje dziwnego stwora, który przedstawia się jako Zgredek, domowy skrzat. Twierdzi że przybył, żeby ostrzec naszego bohatera, bo w Hogwarcie ma się stać coś bardzo niebezpiecznego i chce, żeby Harry w tym roku został w domu. Również przyznaje się do tego, że przetrzymuje listy od Rona i Hermiony, bo myslal, że wtedy dwunastolatek nie wróci do szkoły.
Książka jest naprawdę przyjemna w czytaniu. Uwielbiam odświeżać sobie ta historie od nowa. Najbardziej podoba mi się, że ma trochę zagadkowy posmak, bo czytając ja po raz pierwszy nie spodziewałam się, co się za chwile stanie, co niestety zdarza mi się czasami czytając inne książki. Również podoba mi się postać Harry'ego, ponieważ charakteryzuje się wielka odwaga i dobrym sercem. Nie patrzy na to co kto posiada, ani jak wygląda, ale jaki jest w środku. W tej serii bohaterzy są prześwietni. Od każdego z nich można się wiele nauczyć i nie umiem wybrać kto może mi przekazać najwięcej, bo się nie da. Każda postać jest tak zarysowana, ze przy tylu czytelnikach, każdy znajdzie swój własny przekaz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz